rybybezkitu

Szukaj
Idź do spisu treści

Menu główne

Hełmówka jadowita

Zdjęcie kilku owocników grzyba trującego hełmówki jadowitej, przy pniaku jodły.


Hełmówka jadowita.

Mocno trujący. Zawiera te same substancje co muchomor sromotnikowy.
Blaszkowy.

Hełmówka jadowita jest grzybem rozkładającym drewno, zaliczanym do sapotroficznych. Rośnie na drewnie drzew iglastych (w górach na świerkach, na nizinach, na jodłach) pojedynczo, lub w grupach, ale owocniki nie są ze sobą zrośnięte. Cecha ta jest dość ważna. Odróżnia hełmówki od podobnych, jadalnych łuszczaków zmiennych. Jej siedlisko, to stare omszone pieńki i leżące na ziemi stare kłody drzew po wycinkach. Rośnie od lipca do grudnia. Kapelusz kloszowaty z wiekiem wypłaszczony, pomarańczowo-brązowy, ochrowy, rdzawo-brązowy. Mocno wilgotne, mają ciemniejszy kolor. Trzon pusty, przy kapeluszu brązowy z widocznym pierścieniem, ciemniejący w dół do koloru szarobrązowego z siwymi pasemkami. Blaszki lekko wypukłe, rdzawe, z jaśniejszymi brzegami. Wszystkie gatunki hełmówek są do siebie podobne, więc trudno je sklasyfikować dokładnie bez badań mikroskopowych.
Na drewnie drzew liściastych rośnie hełmówka jesienna. W lasach mieszanych ciężko jest sklasyfikować rozkładające się resztki drzew. Chodzi oczywiście o pomyłkę z jadalnym łuszczakiem zmiennym. Chciałem spróbować jak on smakuje, więc dużo o tym czytałem i porównywałem oba gatunki, by nie popełnić pomyłki. Jednoznacznie nic nie jest pewne. Trzeba sporego doświadczenia, a najlepiej porównania obu gatunków w ich naturalnym środowisku. Dla mnie próba smakowa wypadła negatywnie. Powoli zaczynam odróżniać je od siebie, ale nieciekawy smak łuszczaków nie jest warty ryzyka (oczywiście smak, to rzecz gustu i innym może on pasować). Mniej doświadczonym grzybiarzom odradzam próbę. Jest wiele ciekawszych smakowo grzybów

Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego